Leven na de breuk

01-05-2008

Hoe gelukkig is de happy single?

Zijn ze alleen een verzinsel van de media ofbestaan ze ook echt, de happy singles? Jawel,er is leven na de breuk, zo blijkt, zelfs een beter leven dan voordien. Maar alleen zijnboeiend maken, moet je leren.

_ door kathleen vereecken, foto’s marco mertens

Er is leven na de breuk, en soms zelfs een beter leven

Financieel analist Peter Claeys (38) was na zijn echtscheiding zes jaar single. Sinds enkele maanden is er een nieuwe vrouw in zijn leven. ‘Mijn vrouw verliet me na een huwelijk van elf jaar. Het was een relatie waar ik me nooit echt gelukkig in gevoeld heb. We pasten niet bij elkaar. En toch. Toen ik alleen achterbleef, omdat ze me verliet voor een ander, viel het me immens zwaar. Ik was doodsbang voor de eenzaamheid. Drie weken lang heb ik geen hap door mijn keel gekregen. En drie jaar heb ik nodig gehad om het allemaal te verwerken. Drie jaar voor ik opnieuw smaak kreeg in het leven. Gelukkig had ik mijn dochtertje. Ik mócht er niet onderdoor gaan, dat kon ik haar niet aandoen.’ ‘Ik miste mijn vrienden erger dan ooit. Ze waren allemaal druk in de weer met hun vrouw, hun werk, hun gezin. Zolang je een partner hebt, sta je daar niet bij stil, maar er lijken wel twee werelden te bestaan: die van de koppels en die van de singles. Als je bij de koppels uit de boot valt, sta je ineens alleen. Raar, hoor.’ ‘Gelukkig geloof ik sterk in mijn eigen kracht. Als de nood hoog is, is een mens tot veel in staat. Het dwingt je creatief te worden, actief op zoek te gaan naar een oplossing. Toevallig las ik in een tijdschrift een stukje over Singles, een groep dynamische alleenstaanden die samen aan allerlei culturele en sportieve activiteiten deelnemen. Het trok me aan, vooral omdat het niet de bedoeling leek je meteen aan een partner te koppelen. Ik was nadrukkelijk níét op zoek naar een nieuwe relatie. Toch heeft het anderhalf jaar geduurd voor ik me durfde in te schrijven. Maar toen het zover was, bleek het een van de beste beslissingen ooit te zijn. Ik heb er de tijd van mijn leven beleefd, van zoveel nieuwe dingen geproefd: voor het eerst ben ik gaan paardrijden, heb ik aan diepzeeduiken gedaan en aan parapente, te veel om op te noe­men.’ ‘Ik heb de indruk dat het mijn persoonlijkheid in gunstige zin veranderd heeft. Na zolang passief thuiszitten, was ik er niet meer aan gewend initiatieven te nemen. Maar in zo’n groep actieve, open mensen krijg je vanzelf zin om de boel mee te gaan trekken. Het klinkt een beetje cliché, maar ik bloeide helemaal open. Het heeft me ook daarbuiten gestimuleerd om nieuwe contacten te leggen en van alles en nog wat te ondernemen. Een vrouw zocht ik niet. De kwetsuren die ik aan mijn vorige relatie had overgehouden, leken me met een ongeneeslijke afkeer opgezadeld te hebben. Ik had zoveel tijd in te halen. Mijn jeugd was nu pas begonnen, zo leek het. Op een dag keek ik om me heen en telde mijn zegeningen. Ik had mijn dochter, ik had mijn huis, ik had een fijne job, ik had mijn vrienden en ik kon alleen maar denken: ik ben zielsgelukkig. Een echte happy single, jawel.’ ‘En precies daarin zit de paradox. Wie happy is en dat ook uitstraalt, wordt opnieuw aantrek­kelijker voor de andere sekse. En kijk, op het moment dat je het niet meer verwacht, gebeurt het dan toch. Ik werd opnieuw verliefd. En zij werd verliefd op mij. (lacht) Ik weet niet of er leven is na de dood. Dat zullen we later wel zien. Maar één ding kan ik elke single met de hand op het hart verzekeren: er is leven na de breuk. Soms – zoals in mijn geval – een veel beter leven dan voorheen.’

 

Komt de liefde niet, dan zal ik daar niet kapot van zijn

Alex Verhoeven (44) is beleidsadviseur bij de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten. Hij heeft enkele relaties achter de rug, maar is nu al zeven jaar alleen. ‘Een happy single: het klinkt een beetje als een opgepompt cliché, vind ik. Dat de pers er aandacht aan besteedt, zegt veel over de manier waarop doorgaans tegen singles aangekeken wordt. Ik wacht gespannen op de eerste reportage met de titel: ‘‘Tien jaar getrouwd en tóch gelukkig!’’ (lacht) Het hokjesdenken stoort me. Je bent een koppel en dat is meteen een ticket voor het grote geluk, of je bent een verdorde single die jammerlijk van elk beetje affectie en sensualiteit verstoken blijft. Zo duidelijk afgelijnd is het niet. Ik heb jarenlang opgetrokken met een goede vriendin, zonder romantisch engagement, maar onze relatie ging toch een stuk verder dan vriendschap. We gingen heel lichamelijk met elkaar om. Maar ik besef dat die grijze zone delicaat is, niet voor iedereen weggelegd.’ ‘Dat ik me als single goed in mijn vel voel, heeft wellicht te maken met enkele voorbeelden uit mijn jeugd. Ik had een tante die alleen was – haar man was allang overleden – en die af en toe als oppas aan huis kwam. Een bijzonder levenslustige vrouw met gevoel voor humor. Ze zorgde goed voor zichzelf, maakte lange wandelingen en was allesbehalve eenzaam of zielig. Ze is 103 geworden. Ik denk dat zij, samen met een aantal anderen, ervoor gezorgd heeft dat ik geen moeite heb met het alleen leven.’ ‘Het is paradoxaal: ik ben een heel sociaal mens, leg vlot contacten – ik heb trouwens een uitgebreid spinnenweb van vrienden, maar ik kan tegelijk intens genieten van alleen zijn. Ik verveel me nooit. Als ik ’s morgens naar het station fiets en ik zie een grasveld vol madeliefjes, of ik zie een winterkoninkje voorbijvliegen, dan maakt me dat blij. En dankbaar.’ ‘Toch wens ik mezelf nog eens een diepgaande liefdesrelatie toe. Het leven als single is soms niet evident. Je hebt meer zelfdiscipline nodig, terwijl je in een relatie elkaar vooruit stuwt. Alle werk in huis is voor jou alleen, over geen enkele beslissing kun je overleg plegen met iemand die zich net zo betrokken voelt als jij. En ja, ik verlang best naar samen eten met iemand, knuffelen en vrijen, het maatjesgevoel, de wolk van intimiteit die je als koppel soms omhult, het trotse gevoel van: ‘‘Kijk, dat is mijn vrouw, en ik zie haar graag’’. Maar dat verlangen drukt me niet teneer, mijn leven gaat door. En tot elke prijs een relatie met iemand aangaan, wil ik niet. Ik hou van vrouwen met een zekere maatschappelijke betrokkenheid. Een relatie met iemand die niets geeft om de wereld of de medemens, is te bloedeloos voor mij.’ ‘Lang geleden had ik een relatie met een vrouw van wie ik veel hield. Haar sterke kinderwens speelde zeker een rol bij het stuklopen van die relatie. Die was er bij mij helemaal niet. Ik vond dat we al met meer dan genoeg zijn op deze aardbol. Puur emotioneel gezien kan ik het heel goed vinden met kinderen. Dat valt iedereen in mijn omgeving op. Ik houd zielsveel van mijn petekind. Het is een intense liefde, die misschien even diep gaat als was hij mijn eigen kind. En een mens evolueert. Op dit moment zou ik een relatie met een vrouw die al enkele kinderen heeft wel zien zitten. Dat zou mooi zijn. Maar nogmaals: komt het niet, dan zal ik daar niet kapot van zijn.’

Een happysingle ben je niet van nature, je wordt het

Barbara Denys (35) is zaakvoerder van een installatiebedrijf in sanitair en centrale ver­warming. Ze is, na een langdurige relatie, al bijna een jaar single. ‘Vorig jaar kwam er een eind aan een relatie, waarin ik me zeer geluk­kig voelde. Mijn ex-vriend was, tot voor hij mij leerde kennen, vrijgezel geweest. Samenwonen was nieuw voor hem, en al vond hij dat we het best goed hadden samen, hij miste de vrijheid en de rust van het alleen zijn. We hebben even aan een latrelatie gedacht, maar dat lag voor mij dan weer moeilijk, want ik wil nog heel graag kinderen.’ ‘De eerste maanden heb ik het bijzonder zwaar gehad. Ik miste hem. Ik miste ons leven samen. Ik miste zijn familie, want daar had ik intus­sen een goede band mee opgebouwd. Ik miste onze gezamenlijke vrienden, want ook die raak je kwijt. Eén lichtpuntje in die hele peri­ode: we zijn steeds respectvol met elkaar blij­ven omgaan. Tot op vandaag heb ik nog steeds een goed contact met hem.’ ‘Maar goed, ik moest erdoorheen. Tot ik op een mooie dag merkte dat ik de knop omgedraaid had en weer oog voor mooie dingen kreeg. Ik hoefde mezelf er niet meer van te overtuigen dat het leven hoe dan ook verder ging, zoals ik al die maanden gedaan had. Ineens zag ik de grote voordelen van mijn situatie. Ik ben nogal ambitieus op professioneel vlak en leergierig. Daar kon ik me nu zonder schuldgevoelens in uitleven. Eindelijk tijd hebben voor mezelf gaf een gevoel van bevrijding. Ik dompelde me onder in het leven, legde contacten met andere singles – bij koppels voel je je toch altijd het vijfde wiel aan de wagen – en ik had het grote geluk dat er meteen een paar mensen op mijn pad kwamen waar ik mee bevriend raakte.’ ‘Een sociaal vangnet is levensbelangrijk, zeker als je alleen bent. Veel mensen denken dat sin­gles een beetje zielig zijn, altijd en overal wan­hopig op zoek naar een partner. Dat is niet zo. Ik haat de uitdrukking ‘‘van straat raken’’. Ik ben geen zielenpoot. Ik voel me goed in mijn vel, ook zonder partner. Intussen doen we elk weekend wel iets samen: we bezoeken een stad, gaan fietsen, of gaan samen iets eten. En we praten en lachen veel. Onlangs gaf ik een feestje voor mijn verjaardag. Ik realiseerde me dat ik niemand van de vijfentwintig genodig­den vorig jaar kende. Vreemd, maar tegelijk heel hoopgevend. Zo snel kan het dus gaan.’ ‘Maar het moet gezegd: een happy single ben je niet van nature. Je wordt het, beetje bij beetje. Op dit moment kies ik voor dit leven, maar ik weet dat ik daar binnenkort misschien anders over denk, want in een goede relatie beleef je de dingen intenser. Op reis gaan met vrienden is leuk, maar met een partner heeft het een extra dimensie: de intimiteit, de tederheid. En vroeg of laat zal ik het zorgen missen, en kinderen. Iemand gelukkig maken, maakt mij gelukkig, dus vroeg of laat ga ik weer voor een relatie. Maar ondertussen geniet ik met volle teugen van de vele contacten en de mooie mogelijkhe­den die op mijn pad komen. Eén ding weet ik zeker: hoe mijn toekomst er ook mag uitzien, ik zal altijd met warmte terugdenken aan deze periode. En mijn vrienden van nu zullen mijn vrienden blijven. Ik zou ze niet meer kunnen missen.’ 

Een man is geen aspirientje tegen de eenzaamheid

Elsie (44), consulente in een plaatselijk werkgelegenheidsbureau en freelance journa­liste, heeft een paar relaties gehad in haar leven, maar woont nu al tien jaar alleen. ‘Toen ik begin dertig was, ben ik ingetrokken bij een goede vriend. Hij had net een nieuwe relatie en ineens besefte ik dat ik van hem hield. Omdat ik de kans iets moois op te bouwen met hem niet door mijn vingers wilde laten glippen, ben ik snel in actie geschoten. Té snel, bleek achteraf. Hij woonde aan een drukke baan met veel verkeer, terwijl ik net behoefte aan rust en ruimte heb. Hij was een sloddervos, terwijl ik het huis graag op orde houd. En hij was een huismus, terwijl ik dol ben op sociaal contact en graag dingen onderneem. Het werd een kat-en-muisspel: hoe meer ik hem wilde mee­trekken naar buiten, hoe meer hij zich in zijn schulp terugtrok. Toen het ook op seksueel vlak niet bleek te vlotten, ben ik tot het besluit geko­men dat die relatie geen goed idee was. Ik heb er nog ruim twee jaar over gedaan voor ik wer­kelijk wegging, en dat is in alle rust en vriend­schap gebeurd.’ ‘Het eerste jaar was afkicken, maar ik vond het heerlijk. Ik had een huis in een groene omge­ving gevonden, en genoot met volle teugen van alles wat ik van me af kunnen gooien had. Ik kon me weer volop wijden aan mijn twee grote passies: kunst en de natuur. Dat deed me veel deugd. Maar ik zie mijn ex-partner nog steeds.

En nu gaat het prima tussen ons, beter dan toen we een koppel waren. Hij is mijn beste vriend.’ ‘Ben ik een happy single? Ik weet het niet. Ik ben een happy mens, dat staat vast. Maar eer­lijk: ik zou liever géén single zijn, want soms valt het me zwaar. Op dit moment verwerk ik een misgelopen adoptiepoging. Alles zag er prima uit: ik kon een Russisch jongetje adopte­ren en ik had me daar al helemaal op ingesteld. Maar het sociaal onderzoek en de jeugdrechter hebben er anders over beslist. Blijkbaar heb ik te weinig mensen in mijn omgeving die zo nodig voor opvang kunnen zorgen. Mijn ouders zijn overleden en verder heb ik wel veel trouwe vrienden, maar heel weinig familie. Wellicht ben ik ook te eerlijk geweest over mijn onzeker­heid als alleenstaande adoptiemoeder.’ ‘Alleen eten, vrijen en slapen is verre van ideaal, dat geef ik ronduit toe. Ik heb wel eens occasio­neel seks met een vriend gehad, maar dat leek nergens naar. Dat doe ik niet meer. Blijkbaar ben ik in die dingen toch een typische vrouw: vrijen wil ik met iemand die ik graag zie. En ik zou nooit zomaar in een relatie stappen. Je mag een man niet reduceren tot een aspirien­tje tegen de eenzaamheid. Een relatie moet veel meer zijn dan dat. Maar ik geniet van mijn leven, laat dat vooral duidelijk zijn. De hunke­ring naar een partner maakt me niet ongeluk­kig. Ik heb me de laatste jaren sterk ontplooid, heb cursussen gevolgd, veel mensen leren ken­nen. Allemaal heel waardevol, vind ik.’ ‘Happy single-zijn moet je leren. Sommige mensen missen sfeer en gezelligheid als ze alleen leven, maar daar zorg ik zelf voor. Ik kook elke dag, dek drie keer per dag de tafel met alles erop en eraan, steek op koude dagen de open haard aan en koester me in de warmte. Ik koop zelfs een kerstboom voor mij alleen. Dat is een vorm van gezelligheid die ik mezelf gun. Maar een man erbij zou het plaatje compleet maken.’

Allemaal singles

Veertien jaar geleden richtte Christine Delbeke Singles op: geen huwelijksbureau, geen datinga gentschap, meer een organisatie die ‘mensen op een spontane wijze rond een heleboel leuke acti viteiten samenbrengt’. Elk weekend valt er iets nieuws te proeven: een natuurwandeling, een con cert, een citytrip, een museumbezoek, een sportini­tiatie, een fietstocht, een zomerfeest met alles erop en eraan. Meer info op www.singles.be

Jakobien Groeneveld schreef een ‘praktische hand leiding’ voor singles, de ‘Singlegids’, uitgegeven bij Aramith, 160 blz., 12,50 euro
Ook VTM focust op happy singles met de gelijknamige soap, elke zondag om 20 uur.